Stanisław Rudnicki prawie 40 lat był sędzią, przez siedem lat adwokatem. Przeszedł wszystkie szczeble kariery sądowej. W 1957 r. opublikował swój pierwszy artykuł. Od tego czasu łączył praktykę prawniczą z pogłębioną refleksją teoretyczną. Wytykał błędy, analizował je i poszukiwał najlepszych rozwiązań. Po przejściu w stan spoczynku nie zaprzestał intensywnej pracy, przeciwnie, ciągle komentuje, krytykuje, radzi. Nie uzyskał stopni ani tytułów naukowych, a jednak jest niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie prawa rzeczowego i prawa o księgach wieczystych i hipotece, żeby wspomnieć tylko te obszary cywilistyki, którym poświęca najwięcej uwagi i ciągle młodzieńczego zapału. Ogromny dorobek jurysdykcyjny i piśmienniczy, pasja badawcza, twórcze uczestnictwo w dyskursie prawniczym i działalności legislacyjnej pozwalają mówić o Nim śmiało – Sędzia i Uczony. Sędziowie Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, ci którzy mieli zaszczyt z nim współpracować od chwili, gdy na fali przemian po 1989 r. wrócił do odrodzonego Sądu Najwyższego i został prezesem kierującym pracami Izby Cywilnej, oraz ci, którzy znają Go głównie z książek, komentarzy i glos, postanowili uczcić wyjątkowego człowieka, obywatela Rzeczypospolitej – wzoru rzetelności i pracowitości. Do udziału w tym przedsięwzięciu zaproszono także innych wybitnych prawników, z którymi sędzia Stanisław Rudnicki współpracował w Sądzie Najwyższym i Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego. Księga pamiątkowa jest najwyższą formą uznania dla osobowości człowieka i jego dorobku. Jest wyrazem hołdu i podziękowania za pracowite życie, ale i sama wymaga dodatkowego wysiłku od jej autorów. W dobie inflacji prawa i utraty społecznego zaufania do prawników niezbędne jest wskazywanie wzorów do naśladowania i wzywanie do nadzwyczajnej mobilizacji w interesie budowania sprawnie funkcjonującego sądownictwa, jako niezbędnego elementu struktur demokratycznego państwa prawa.